Okyanusta kaybolmuş adalar gibiydik,
Ne yere ne göğe tutunabildik,
Suya sırtüstü düşen bir ceset gibi.
Hareketsizce batarken,
Sadece gökyüzüne bakabildik…

***

Toprak damlı, tahta pencereli evlerimiz vardı,
Evlerimiz karanlık dağlara bakardı,
Gece karanlığında bile nehirlerimiz çağlardı.
Anneler sadece yalnızken ağlardı,
Yalnızlıkları bize kaldı…

*2005 Aralık’ında sayıklamışım bunları, ziyan olmasın diye dercediyorum şuraya.